ایران زیست آنلاین

انسان شناسان معتقدند اجداد ما حین تکامل برای پاسخ به نیاز های تغذیه ای شان
، یعنی خوردن غذاهای سخت و خشک مثل برگ و ریشه ی گیاهان ، مغز دانه ها و گوشت که نیازمند نیروی زیادی برای جویده شدن بودند و منجر به فرسایش بیشتر دندان ها می شدند ، صاحب دندان عقل شدند . امروزه با مصرف غذاهای پخته شده و نرم تر و نیز استفاده از ابزار هایی مانند چاقو و قاشق و چنگال ،‌انسان دیگر نیازی به دندان عقل ندارد . یکی از دلایل وجود دندان عقل را می توان با پیشرفت های اخیر در علم پزشکی توجیه کرد و آن هم استفاده از دندان های عقل برای دست یافتن به سلول های بنیادی است . پژوهشگران چند سال پیش دریافتند که دندان های عقل می توانند منبع خوبی از سلول های بنیادی باشند و از سلول های بنیادی نیز می توان برای برطرف کردن نیاز های آتی سلامت انسان استفاده کرد .آن ها می گویند با جمع آوری سلول های بنیادی از بافت نرم درون دندان عقل می توان در آینده نقایص لثه ای – دندانی و شکاف کام را اصلاح کرد و حتی شاید بتوان سلول های عصبی از دست رفته در بیماری هایی مانند پارکینسون را دوباره به دست آورد . سلول های بنیادی این توانایی بالقوه را دارند که دندان های آسیب دیده را حفظ و به رشد استخوان فک کمک کنند . دانشمندان در حال باز سازی یک دندان کامل با استفاده از سلول های بنیادی هستند و در مدت جند سال آینده نیز می توانند با استفاده از سلول های بنیادی دندان ها و استخوان فک ، مشکل شکاف کام را درمان کنند .شکاف کام یکی از شایع ترین نقایص مادرزادی است که منجر به انجام چندین جراحی روی کودک می شود .ممکن است روزی برسد که همه بتوانند سلول های بنیادی را که از دندان عقل خود به دست آورده اند ذخیره و نگه داری کنند . راستی اگر شما دندان عقلتان را در دهان دارید ،‌بد نیست بدانید تعدادی از سلول های بنیادی شما همیشه همراهتان هستند .

منبع :مجله ی آزمون – کانون فرهنگی آموزش

دیالیز و کلیه ی مصنوعی :

کلیه ها خون را از مواد زائد حاصل از متابولیسم تمیز می کنند . اگر کلیه ها درست کار نکنند ، یعنی نتوانند مواد زاید را دیالیز کنند ، افزایش سطح اوره ی خون ، در مدت زمان اندکی سبب مرگ می شود . کلیه ی مصنوعی امکانی فراهم می آورد که نیازی به عمل جراحی و برداشتن کلیه ی شخص نباشد . روش کار همودیالیز نامیده می شود . کلیه ی مصنوعی شامل یک تانک بزرگ و پر شده از حدود ۱۰۰ لیتر آب مقطر است . در مرکز این حمام دیالیزی ، عضو پیچ خورده ی دیالیز قرار دارد . خون بیمار از میان این وسیله که معمولا ً از جنس سلوفان است ،‌عبور می کند و مواد زاید با غلظت بالا ، از خون به بیرون دیالیز می شوند و خون هم از بین نمی رود . به محلولی که همواره در اطراف و خارج این لوله می گردد ، دیالیست گفته می شود . دیالیست ،‌محلولی از تمام مواد حل شده ی موجود در خون ، با غلظتی مشابه غلظت این مواد در خون است . ( برای مثال سدیم کلرید و و مقداری کم از ترکیب های ملکولی و یونی دیگر ) در ابتدای کار دیالیست هیچ یک از مواد اضافی موجود در خون تصفیه شده را ندارد . با جریان خون در دستگاه دیالیز ، یون های سدیم آن به دیالیست می رود و با همان سرعت بر می گردد . زیرا غلظت بیرون و درون یکسان است . ناخالصی های خون مانند اوره سریع تر از برگشت آن ها به خون ، ‌از همان غشا رد می شوند . به این ترتیب ناخالصی خون کمتر می شود . البته پروتئین ها و دیگر ملکول های بزرگ و سلول های خون نمی توانند از میان غشا عبور کنند و در خون باقی می مانند و همراه خون دوباره به بدن باز می گردند . این بیماران در طی هفته ،‌دو تا سه بار عمل دیالیز را انجام می دهند که هر بار ۵ تا ۷ ساعت طول می کشد . بعضی از درمان های جدید تر ، در زمان کمتری انجام می گیرد .

اسید معده و آنتی اسیدها :

از سلول های ترشحی دیواره ی معده روزانه حدود ۳ لیتر هیدروکلریک اسید با غلظت ۳% مول بر لیتر ترشح می شود . وجود این مقدار اسید با غلظت یاد شده ،‌برای فعال کردن آنزیم هایی که در گوارش برخی پروتئین ها نقش دارند ،‌لازم است . یکی دیگر از نقش های بیولوژیکی این محیط اسیدی از بین بردن باکتری هایی است که همراه غذا و آب وارد معده می شوند و وجود آن ها در دستگاه گوارش قطعا ً‌باعث بیماری انسان می شود . این مایع با داشتن فواید زیاد ،‌گاهی سبب بیماری هایی نظیر ورم معده ،‌زخم معده و زخم دوازدهه می شود . هر چند علل بروز این بیماری ها ،‌اسید معده به تنهایی نیست ولی پس از بروز این ناهنجاری ها ،‌این اسید در ایجاد درد و گسترش بیماری بسیار مؤثر است . بنابراین برای کنترل بیماری باید غلظت اسید معده را ،‌به ویژه در زمان هایی که کمتر به آن نیاز است کنترل کرد .یکی از داروهای مفید برای کنترل اسیدیته ی معده ، ‌قرص یا شربت آنتی اسید ( شیر منیزی ) می باشد که معمولا ً شامل منیزیوم هیدروکسید جامد و آلومینیوم هیدروکسید جامد یا سوسپانسیونی از آن ها است .آنتی اسید ها موادی هستند که برای خنثی کردن اسید اضافی معده به کار می روند . این مواد مانند آلومینیوم هیدروکسید و منیزیوم هیدروکسید ، به روده آسیب نمی رسانند ،‌زیرا در آب خیلی قابل حل نیستند . بعضی از آنتی اسید ها همراه با کلسیم کربنات ، برای خنثی کردن اسید معده کاربرد دارند . کلسیم کربنات به بیمارانی که مشکل هضم یا زمینه ی تولید سنگ کلیه دارند ، توصیه نمی شود .

منبع : کتاب محلول ها ، نوشته ی : صدیقه عدنانی حسینی ، مریم سراجیان و فاطمه محسنی